Na chwilę zamknij oczy i pomyśl:

w mur spojony wapnem i cegłą
siedem wieków tu ocalonych -
aż do dzisiaj bramy ustrzegło.

Gdy się wsłucham: może zadudni
z tamtej strony orszak znajomy.
Jakież twarze w zwierciadle studni,
jakież echa zostały po nim?

U podnóża bieg Sajny wartki -
górą - drzewa szumią wiekowe:
z tych murów, jak z księgi otwartej
wstań, legendo i ożyj na nowo.

Wiersz Klemensa Oleksika

Ocena artykułu:

Średnia ocena: 4 (oceniano: 6 razy)